Forum Archief

Prostaat kanker.........

donderdag 12 juni 2014 om 14:19

Mijn verhaal…………

 

Omdat ik maar zelden bij de huisarts kwam, vond mijn huisarts (toen ze me eindelijk eens een keer zag op het spreekuur) dat het tijd was voor een P.S.A. test.

Ik vond het wel best en dus begin februari 2014 bloed laten prikken. Ik  ben 52 en dacht baad het niet schaad het niet. Dat het een goede ingeving van haar was bleek wel 4 dagen later, ik had namelijk een P.S.A. waarde van 38 waar 3.6 voor mijn leeftijd statistisch gezien de bovenwaarde is.

Een afspraak gemaakt bij het ziekenhuis waar ik een week later al terecht kon. Ik weet nog dat het best nog wel gezellig was in de wachtkamer, hoewel het meest galgenhumor is kun je er met volstrekt vreemden toch nog wel lachen.

Ik was dan aan de beurt en na een rectaal onderzoek gaf Dr. Remijn dan ook aan dat er iets niet goed zat en dat ze een punctie wou gaan doen. Ik had me thuis al een beetje ingelezen op internet en bij het woord punctie werd (hoewel het kwartje nog niet gevallen was) de humor al wel minder.

De punctie was al de volgende dag 25 februari en was goed te doen. Het is en blijft natuurlijk ongemakkelijk, wijdbeens met ontbloot onderlichaam in ‘’ De Stoel’’. De jongedame die Dr. Remijn assisteert was erg vriendelijk en wist mij snel gerust te stellen en af te leiden met gesprekken over o.a. mijn dagelijks leven. Ook Dr. Remijn die weliswaar niet om de feiten heen draait was vriendelijk en geruststellend. De punctie zelf viel wel mee, met de snelheid van een eierprikker werd er acht maal een holle naald in mijn prostaat geschoten, voordat ik aan de pijn kon denken was het ook al weer over.

In de beschrijving stond dat je op eigen gelegenheid met auto of openbaarvervoer naar huis kon gaan. Hoewel het mij weinig pijn heeft gedaan, was ik blij dat mijn vrouw er bij was om te rijden. Mijn prostaat was zo geïrriteerd geraakt dat ik een paar uur heb gemeend te moeten plassen en poepen en dit dus ook uit alle macht een paar uur probeerde tegen te houden en stijf als een plank steunend op mijn schouders en hakken in de auto zat. Na thuis een paar uur rillerig op de bank gelegen te hebben voelde ik me al een stuk beter en ben de volgende dag weer gaan werken.

Na de punctie werd ik nog diep onder de indruk van alles (het kwartje was inmiddels gevallen) meegenomen naar de afsprakenbalie waar op mijn lege kaartje in 5 minuten tijd 5 afspraken werden genoteerd. Op dat moment gebeurde er iets vreemds met me, ‘s- morgens was ik nog gezond en nu een paar uur later voelde ik me doodziek.

Na maandag nog carnaval te hebben gevierd was het dinsdag 4 maart tijd voor de botscan. Ik moest ’s- morgens om 09.00 eerst komen voor een (ongevaarlijke) radioactieve injectie en om 11.30 voor de uiteindelijke scan. De scan zelf stelt niets voor, op een smal bed werd ik in een kwartier tijd onder een camera door getrokken, waarbij de camera naar mijn gevoel tot op enkele millimeters de contouren van mijn lichaam volgde. Als ik niet 100% stil had moeten liggen had ik hierbij in slaap kunnen vallen.

Woensdag 5 maart…. De grote dag, een van de velen. Om 11.00 afspraak bij Dr. Remijn voor de uitslag van de punctie en de botscan. Zonder om de feiten heen te draaien (dat mag ik wel), goed en slecht nieuws. Het slechte nieuws was ik had prostaat kanker score 8 op een schaal van 10 en het goede nieuws: het zat nog niet in de botten.

Het leven was in korte tijd heel anders geworden, bij alles wat ik deed dacht ik dat het misschien wel de laatste keer was en ook was ik in gedachte al zaken aan het regelen. En dat alles was veranderd omdat ik en mijn huisarts op het idee kwamen om mijn P.S.A. waarden te laten meten, toeval dus.

Een van de moeilijkste zaken vond ik wel dat ik het mijn familie moest vertellen en dan in het bijzonder mijn ouders. Voor mij zelf leek het als of ik me schuldig voelde omdat ik ze een hoop ellende ging voorschotelen. We hebben dit alles de zelfde dag nog afgehandeld, en ik moet zeggen het voelde goed dat ik dit met anderen gedeeld had.

De eerste twee nachten waren verschrikkelijk, ieder 5 minuten schrok ik wakker en zat ik rechtop in bed : KANKER!

Ik had daarover een poosje nagedacht en me afgevraagd wat het ergste was wat me kon overkomen, ik zou er in een erg ongunstig geval aan dood kunnen gaan. Ik weet dat dit heel naar klinkt, maar na dat ik hiermee vrede had ging alles weer goed. Geen enkele uitslag kon me nog gek maken, ik had immers min of meer vrede met het ergste scenario. Hierna sliep ik weer goed en konden de slaappillen weg, de volgende dag ging ik weer halve dagen werken en ook de volgende onderzoeken en uitslagen kon ik weer goed aan.

De volgende afspraak stond al gepland voor 10 maart, ik kreeg deze dag de CT scan abdomen (onderbuik). Ik zag er wel tegenop omdat ik een liter contrastvloeistof moest drinken (klinkt een beetje naar in het gehoor), echter de vloeistof lijkt op water en smaakt naar water, dus ik had me naar gemaakt om niets. De scan zelf was ook geen probleem, het personeel weet heel goed dat dit voor de patiënt geen alledaags iets is en gaat daar dan ook goed mee om. Ook kreeg ik via een infuus nog contrastvloeistof om bepaalde delen beter zichtbaar te maken.

11 maart was mijn volgende afspraak bij Dr. Remijn voor de uitslag van de CT scan, ik had wederom geluk, ook op deze scan waren geen uitzaaiingen te zien.

13 maart een afspraak met Caroline, zij zou onze vragen die er wellicht nog waren kunnen beantwoorden en verduidelijken. Echter waren de antwoorden van Dr. Remijn voor ons heel duidelijk en we hebben deze afspraak dan ook afgezegd.

De volgende afspraak stond gepland op 8 april, op die dag zou ik een M.R.I. scan krijgen. Hoewel deze scan technisch heel anders zal zijn dan de CT scan maakte het voor mij als patiënt weinig uit. Ook hier werd ik op een smal bed door een grote ring geschoven, het grote verschil voor mij was wel dat ik een ernstige gehoor beschadiging heb en het lawaai wat dit apparaat maakt dan ook echt niet hebben kan. Met een paar schuimpjes in de oren en een hoofdtelefoon op was het echter goed te doen. Ook hier kreeg ik contrastvloeistof ingespoten, wanneer ze dit gedaan hebben weet ik niet, ik heb hier niets van gemerkt.

Je mag voor deze scan niets van metaal in of op je lichaam hebben, omdat deze scan doormiddel van een sterk magnetisch veld werkt zou dat gevaarlijk kunnen zijn. Omdat ik in de metaal sector werk werd er een röntgenfoto van mijn hoofd gemaakt om te controleren op eventuele metaal splinters.

De tijd tussen de punctie en de M.R.I. scan duurt wel lang, dit heeft er dacht ik mee te maken dat de wondjes van de punctie na 6 weken helen pas deze scan mogen ondergaan.  Veel mensen zien er tegen op omdat ze weinig ruimte zouden hebben in de scanner, ik had met mijn hoofd denk ik 35 centimeter ruimte en vond dat geen probleem.

18 april weer een afspraak met Dr. Remijn, ik had weer geluk, ook op de M.R.I. scan waren geen uitzaaiingen te zien.

23 april een afspraak met Dr. Geboers. Met hem zouden we de mogelijkheden van een operatie bespreken. Deze operatie (het verwijderen van de prostaat en lymfeklieren) zou in Arnhem in Rijnstate met de robot gedaan worden. Dr. Geboers is als enige doetinchemse uroloog opgeleid in het werken met de robot, vandaar het wisselen van arts. Dr. Geboers doet deze operatie samen met Dr Wijburg van het Rijnstate ziekenhuis.

12 en 14 mei naar Arnhem voor intake gesprekken. Nadat hier ook weer bloed was afgenomen en alle waarden zoals bloeddruk en lengte waren genoteerd kreeg ik nog een gesprek met een verpleegkundige urologie om te peilen hoe ik er zelf over dacht en om alles nog eens uit te leggen.

16 mei, de dag van de operatie. Extra vroeg naar Arnhem i.v.m. eventuele file. Er stonden geen files, dus we waren dan ook extra vroeg in Arnhem. Om 08.00 waren we daar en werd er nog het een en ander doorgenomen waarna ik een bed kreeg toegewezen. Om 11.00 werd ik dan ook opgehaald voor de operatie en stond ik er verder alleen voor, immers je partner mag niet mee. Ook moest ik mijn lenzen uit zodat ik van alles veel minder mee kreeg. In de preparing room werd me ondertussen voor de zoveelste keer naar mijn geboortedatum, naam en reden van operatie gevraagd, alles is er op gericht om geen fouten te maken. Je wilt immers niet wakker worden met een neuscorrectie terwijl de prostaat nog netjes op zijn plaats zit. Even later werd ik door Dr. Geboers zelf opgehaald en meegenomen naar de O.k. Dit vond ik op dat ogenblik erg fijn, had ik weer een bekend gezicht om me heen.

Zowel in de preparing room als in de operatie kamer nog echt veel gelachen. Iedereen probeert er het beste van te maken en ook een chirurg waar je erg tegen op kijkt blijkt een vrouw en kinderen te hebben en een gewoon dagelijks leven. Tijdens het aanbrengen van de apparatuur hebben we nog over talrijke zaken gepraat waarbij humor de boventoon had.

Zo ben je nog aan het lachen en zo wordt je wakker op de recovery. Ik had behoorlijk pijn en heb daar morfine voor gekregen. Even later kreeg ik al weer praatjes en heb mijn vrouw en ouders gebeld. Door de morfine konden zij mij niet verstaan terwijl ik door die zelfde morfine steeds meer praten ging. Dat mijn vrouw mij niet kon verstaan was achteraf gezien niet zo belangrijk, Dr. Geboers zelf had haar inmiddels al ingelicht, wat we trouwens erg waarderen konden. Naar mijn idee heb ik een half uurtje op de recovery gelegen, volgens de klok wel drie uur.

Eenmaal op de kamer brood bestelt (niet zo’n goed idee) en overgegeven. Top Gear was inmiddels begonnen, ik voelde me ondanks het braken erg goed en heb dan ook tot 23.30 T.V gekeken en enkele mails! beantwoord. Ook de volgende dag (zaterdag) ging erg goed en zondag mocht ik dan ook naar huis. Voor ik het vergeet, al het personeel op de afdeling was erg vriendelijk en zeer zorgzaam. Ik heb me dan ook altijd in goede handen gevoeld.

Bij 9 van de 10 mannen begint dan het herstel, echter niet bij mij. Tot  nu toe had ik erg veel geluk gehad omdat alle onderzoeken voor mij goed uitvielen en ook de operatie goed had gegaan. Zoals gezegd, zondag naar huis en een uurtje later moe naar bed. Om 16.00 werd ik wakker met pijn in de buik, had ik normaal een platte buik nu leek ik wel zwanger.

Een uurtje gewacht en toen via de huisartsenpost naar de eerste hulp van Doetinchem. De pijn was inmiddels niet meer te harden en ik kreeg dan ook morfine. Toen dat niet bleek te werken kreeg ik een zalig makende injectie in mijn been en kort daarna werd het leven weer heerlijk en was mijn spraakgebrek weer terug. Dr. Geboers die me geopereerd heeft  had gelukkig voor mij ook weekenddienst en was  inmiddels ook gearriveerd en heeft me aan een aantal onderzoeken onderworpen waaronder weer een CT. Scan. Bijzonder om te zien was wel dat het anders zo drukke ziekenhuis op zondagavond tegen 24.00 totaal verlaten is.

Ik had een inwendige bloeding en terloops was er nog een niersteen gevonden. Waar nu de pijn uiteindelijk vandaan kwam is nog onduidelijk, echter dat het pijn deed wist ik wel zeker. Ik heb nog 3 dagen in het ziekenhuis gelegen en woensdag mocht ik dan weer naar huis.

Door de bloeding was ik behoorlijk afgezwakt en thuis heb ik nog 4 dagen 39.5 koorts gehad en een halve week diarree. Dit laatste was na 5 dagen verstopping weliswaar een hele opluchting, echter kon ik het er toen eigenlijk niet bij hebben.

28 mei werd de katether verwijderd die ik inmiddels al weer 12 dagen had. Was het in het begin erg wennen om een katether te hebben, 28 mei vond ik het alles behalve fijn om het inmiddels vertrouwde hulpmiddel kwijt te raken. Om 09.30 ging de katether eruit en ik weet nog dat ik dacht, dat gaat goed. Ik had al een uur niet gelekt. Ik had om 10.30 een afspraak met Dr. Remijn en nam plaats in de wachtkamer. In de tussentijd had ik veel moeten drinken om te spoelen en had een inleg voor gekregen. Dat laatste bleek niet voor niets, eenmaal in de wachtkamer (alleen precies in het midden was nog een plaats over) gingen de sluizen open en was er niets meer aan te houden. Het hield pas op toen de blaas leeg was. Hier was ik vanaf dag een al bang voor, dit leek me verschrikkelijk en dat was het dan ook. Ondertussen gaat het met de continentie al een stuk beter en leer je er ook al mee omgaan.

Wederom had Dr. Remijn op deze dag goed en minder goed nieuws. Het minder goede nieuws was dat een van de snijvlakken van de verwijderde prostaat niet schoon was en de kanker er dus nog deels is. Het goede nieuws was dat de lymfeklieren wel schoon waren en dat het tot op heden nog steeds niet is uitgezaaid.

Ik weet nog niet wat de verdere behandeling zal zijn, maar wat ik wel weet is dat ik tot op heden al erg veel geluk heb gehad, het had allemaal veel erger gekund.

Ook wil ik het voltallige team van urologie bedanken voor het werk wat ze daar doen. Het valt niet mee, zo veel werk te verzetten op een voor iedereen duidelijk veel te kleine ruimte. Ook knap dat ze (ook al lijkt het wachten voor mij af en toe erg lang te duren) dit complete traject tot nu toe in goed 10 weken wisten af te handelen.

Ook dacht in het begin prostaat kanker is prostaat kanker en dus voor iedereen het zelfde. Nu blijkt dat niet zo te zijn. Als ik een boom neem als voorbeeld begint iedere patiënt onder in de stam. Voor mij leek het er op of ik in een keer door zou gaan naar de top (genezing), echter op het laatst heb ik toch nog een zijtakje genomen. Andere mannen hebben de pech en hebben bij het eerste onderzoek al een uitzaaiing en nemen in de boom dus al de eerste zijtak met een totaal ander behandeling. Iedere patiënt neemt zo zijn eigen zijtak met iedere zijtak zijn eigen behandeling.

Wim Marissink

Reacties

Bij dit bericht zijn geen reacties geplaatst.